اگر چه زمان رویش اولین دندان یا به اصطلاح دندان درآوردن کودک، قابل پیش‎بینی است و در صورتی که کودک، ناراحتی‎هایی را احساس کند، ممکن است باعث اضطراب پدر و مادر شود، اما دندان درآوردن، یک پدیده کاملاً طبیعی است که معمولاً بدون هیچ‌گونه مشکلی طی می‎شود.

این امر در برخی کودکان ممکن است با علائمی مانند: تب، اسهال و ناراحتی‎های گوارشی، افزایش بزاق و بثورات پوستی، به همراه باشد.


مطالعات انجام شده، نشان می‎دهد که باکتری‏‌های عامل پوسیدگی دندان، در زمان رویش دندان‎های شیری، در محیط دهان کودک وجود دارد که بر اساس این مطالعات، منشأ باکتری‎ها اغلب دهان مادر است و در یک دوره مشخص و بارز انتقال باکتری از مادر به کودک، از 19 تا 28 ماهگی اتفاق می‎افتد که در واقع هم‌زمان با بخشی از دوره فعال رویش دندان‌ها، به ویژه زمان رویش اولین و دومین دندان مولر شیری است.

رشد باکتری‎های موجد پوسیدگی (کاریوژنیک) و محتویات رژیم غذایی کودک، موجب تشکیل پلاک و نوعی اسید می‎شود و چنین محیطی منجر به دمینرالیزاسیون (برداشه شدن مواد معدنی از روی مینای دندان) و در نهایت تخریب مینای دندان می‎شود.

از نظر تکاملی، دندان‌هایی که به تازگی روئیده‎اند، حساس‎ترین دندان‎ها به پوسیدگی هستند و هرقدر سطح مینا تکامل کمتری یافته باشد، به مواد موجود در محیط دهان، حساس‎تر است.

شروع پلاک‎زدایی در اوایل رویش دندان، می‎تواند به استحکام لثه و سلامت مینای دندان‎ها کمک کند. برای این کار، بهتر است در اولین مرحله، با پارچه تمیز و مرطوب، سطح لثه و دندان‎ها را ماساژ دهند و از زمان رویش دندان، یک مسواک نرم و مرطوب را به آرامی روی سطح دندان‌ها کشید و زمانی که تعداد دندان‎ها بیشتر شد، این کار به صورت مرتب و دقیق انجام شود.


با رویش دندان‌های خلفی، کودک معمولاً می‎تواند روی صندلی بنشیند و غذاهای مختلف را تجربه کند.

توصیه می‎شود خوراکی‏‌هایی که هم ارزش غذایی دارند و هم برای دندان، ضرر ندارند، مانند انواع میوه‌ها و سبزی‎ها را انتخاب کنید و به کودک ارائه دهید تا هم تمرین جویدن و رفلکس بلع باشد و هم نیازهای ذائقه او را تأمین نماید. آب‎میوه‎های طبیعی نیز گزینه‌های خوبی هستند.

منابع: بهداشت دهان و دندان در کودکان پیش دبستانی نوشته هاله حسینی و سعید ممتازی، نشر طبیب، ۱۳۸۰ .

منتشر کننده: الو مامان

تاریخ انتشار: 31 فروردین 1395
تعداد بازدید: 47421 بار