امکان دارد مادران خانه‌دار از جانب اطرافیان  تحت فشار قرار ‌گیرند که فرزندانشان را به مهد کودک بفرستند به این دلیل که شرکت کودکان در انواع برنامه‌های آموزشی و تخصصی مهدکودک‌ها بسیار شایع شده است.

والدینی که فرزندانشان را به مهدکودک نمی‌فرستند، ممکن است با مخالفت دوستان و اقوام مواجه ‌شوند.

اطرافیان می‌پرسند: "پس چطور او باید روابط اجتماعی را یاد بگیرد؟"، "وقتی بچه مدام دور وبرت می‌چرخد، چگونه می‌توانی به کارهایت برسی؟" یا "پس او چگونه برای رفتن به پیش دبستانی آماده خواهد شد؟"

دلایل موجه بسیاری وجود دارد که چرا کودکی به مهدکودک نمی‌رود.

بعضی از والدین با تولد فرزند جدید، فرزند بزرگترشان را در خانه نگه می‌دارند تا او احساس طردشدگی یا بیرون رانده شدن از خانه نکند.

پرداخت هزینه مهدکودک بعضی از خانواده‌ها را از این کار منصرف می‌کند چون از عهده مخارج آن برنمی‌آیند یا فکر می‌کنند کسب تجربه ارزش صرف چنین هزینه‌ایی را ندارد.

بعضی والدین نمی‌توانند مهدکودکی بیابند که به نظرشان مناسب کودکشان است و بعضی می‌خواهند تا زمان رفتن به دبستان، تمام وقت در کنار فرزندان خود باشند.

در نهایت اینکه، بعضی از والدین، فرزندان خود را در خانه نگه می‌دارند چون از آزادی استقبال می‌کنند: وقتی برنامه آموزشی معینی در کار نباشد، والد و کودک می‌توانند هر زمان که بخواهند از خواب بیدار شوند، با یکدیگر به تفریح و گردش بروند و تا هر وقت که دوست دارند بیرون از خانه بمانند.


قطعاً کودکی که مهدکودک نمی‌رود، آسیب اجتماعی نمی‌بیند. او می‌تواند با خواهرها یا برادرهایش یا کودکان همسایه بازی کند. همچنین والدینش می‌توانند هفته‌ایی یکبار او را به کلاس‌های تفریحی ببرند.

وقتی کودکی به مهدکودک می‌رود، اغلب والدینش از نوع تغییراتی که در او به وجود آمده، شگفت زده می‌شوند.

به نظر می‌رسد که او رفتارهای همکاری و آگاهانه‌تری از خود نشان می‌دهد و پیشرفت او را به مهد کودک نسبت می‌دهند. اما کودکانی که به مهدکودک نمی‌روند نیز چنین رفتارهایی را دارند.

طبیعتاً کودکان خردسال، ضمن رشد پخته‌تر می‌شوند و کودک چهارساله‌ای هم که  به مهد کودک نرفته است، همان علائق کودک چهارساله‌ای را  دارد که به مهدکودک رفته دارد.

کودکی که به مهدکودک  نمی‌رود، می‌تواند در خانه مشغول و سرگرم باشد، به‌خصوص اگر والدینش محیطی را برایش فراهم کنند که در آن بتواند کشف، بازی و مطالعه کند و بیرون از خانه برود و خلق کند.

ممکن است رفتن به مهدکودک تجربه بسیار مثبتی برای کودک باشد اما ضروری نیست.


اگر تصمیم ندارید فرزندتان را به مهد بفرستید، شاید بپرسید او چگونه خود را برای رفتن به پیش‌دبستانی آماده می‌کند.

در تمام مدتی که او را آماده می‌کنید، یعنی کمی جلوتر او را به دیدن آن مرکز آموزشی می‌برید و درباره فعالیت‌های پیش‌دبستانی با او صحبت می‌کنید، احتمالاً او خود را به  خوبی همان کودکی که به مهد کودک رفتهاست، آماده می‌کند.

رفتن به پیش‎دبستانی برای همه کودکان، یک تجربه تازه محسوب می‌شود و همه آنها از نظر ذهنی خود را آماده سازگاری می‌کنند.

در طول سال‌هایی که فرزندتان به جای رفتن به مهدکودک در خانه مانده است، شاید مردم از او سوال کنند:" به کدام مهدکودک می‌روی؟" و کودکان دیگر هم درباره مهدکودک‌های خود با او صحبت کنند.

ممکن است فرزندتان، به‌خصوص در سن چهار یا پنج سالگی، سئوال کند چرا خودش به مهدکودک نمی‌رود و به همین دلیل با دوستانش تا حدی احساس بیگانگی کند.

با این وجود، بسیاری از کودکان تحت تأثیر سئوالات و گفته‌های دیگران قرار نمی‌گیرند و با اعتماد به نفس می‌گویند: "من به مهدکودک نمی‌روم" یا "من در خانه چیزهای زیادی یاد می‌گیریم."

اگر کودکتان تمایل خود را برای رفتن به مهدکودک بیان کرد، می‌توانید به او بگویید وقتی به اندازه کافی بزرگ شد، او را به پیش‌دبستانی خواهید فرستاد.  

منابع: راهنمای کامل والدین 1 نوشته رابین گلداستین و جنت گالانت، ترجمه مینا اخباری‌آزاد. انتشارات صابرین. 1392 .

منتشر کننده: الو مامان

تاریخ انتشار: 25 خرداد 1395
تعداد بازدید: 36691 بار