وقتی کودکان به آرامی بازی می‌کنند، طبیعتاً بسیاری از والدین فرصت را غنیمت می‌شمرند و به کارهای خودشان می‌پردازند: غذا می‌پزند، مطالعه می‌کنند یا به تماشای تلویزیون مشغول می‌شوند، ممکن است در حال انجام این کارها فراموش کنند به فرزندانشان بگویند که چقدر بازی بی سروصدا را ارج می‌نهند! نتیجه آن است که کودکان احساس می‌کنند وقتی با آرامش، شایستگی و استقلال بازی می‌کنند، نادیده گرفته می‌شوند و فقط وقتی به آنها توجه می‌شود که سروصدا راه بیندازند یا عمداً کاری را برای جلب توجه انجام دهند. اگر این‌طور شود، بچه‌ها یاد می‌گیرند که برای جلب توجه، بدرفتاری کنند. کودک می‌کوشد توجه دیگران به‌خصوص والدین را جلب کند، حالا چه این توجه، مثبت باشد به صورت تحسین، چه منفی باشد به صورت شماتت یا انتقاد.

اگر کودکان شما برای رفتار شایسته‌‌ای که داشته‌اند، مورد توجه واقع نشوند، خواهند کوشید با بدرفتاری مورد توجه واقع شوند. این همان اصل اساسی است که ریشه بروز بسیاری از مشکلات رفتاری متداول است.

بایستی بازی‌های شایسته را ارج نهاده و فعالانه در بازی با کودکانتان شرکت کنید. اگر به بازی کودکان توجه نشان دهید، احتیاجی نخواهند داشت که به یافتن راه‎های ناشایستی برای جلب توجه شما فکر کنند!


والدین، خود اذعان دارند وقتی  روزانه زمان منظم نیم ساعته‌ای برای بازی با کودکانشان در نظر می‌گیرند، بعد از مدتی می‌توانند زمانی را برای شخص خودشان داشته باشند.

اگر کودکان از توجه مرتب والدین مطمئن باشند، نیازی ندارند که راه‌های ناشایستی برای جلب توجه آنان اختراع کنند.

منابع: سال‌های باورنکردنی نوشته کارولین وبستر استراتون ترجمه روحیه فنائیان. انتشارات نخستین. 1387 .

منتشر کننده: الو مامان

تاریخ انتشار: 01 تیر 1395
تعداد بازدید: 9084 بار