اسباب‌بازی‌هایی وجود دارند که همه کودکان از آنها استفاده می‌کنند مثل: توپ، جورچین، لگو، گل‌رس، مدادشمعی و انواع بازی‌های صفحه‎دار مثل شطرنج و منچ. علاوه بر این‌ها اسباب‌بازی‌های "پسرانه" و "دخترانه" هم به وفور یافت می‌شوند.

بعضی از والدین سعی می‌کنند از تهیه اسباب‌بازی‌های کلیشه‌ای یا مبتنی بر تبعیض جنسیتی خودداری کنند و می‌خواهند فرزندانشان با همه انواع وسایل موجود بازی کنند.

اما والدینی هم هستند که وقتی کودکشان با اسباب‌بازی‌های غیرسنتی بازی می‌کند، ناراحت می‌‌شوند. این والدین برای دخترهایشان ماشین و شخصیت‌های فیلم‌های حادثه‌ایی یا برای پسرهایشان کالسکه عروسک  و سرویس چایخوری نمی‌خرند، زیرا از این می‌ترسند که بازی با اسباب‌بازی‌هایی که برای جنس مخالف در نظر گرفته شده‌ است، قدرت تشخیص کودک در ارتباط با شناخت جنسیت خودش را تضعیف کند.

گاهی بعضی از والدین وقتی می‌بینند دخترشان رفتارهای شیطنت‌آمیز و پسرانه یا تمایل به رفتارهای پرخشگرانه دارد و بیشتر با اسباب‌بازی‌های پسرانه بازی می‌کند، او را از این کار منع می‌کنند. اما تحت فشار گذاشتن کودک برای دست کشیدن از فعالیت‌های سنتی توانایی‌های بالقوه او را ضعیف می‌کند.

اغلب مربیان مهدکودک و مراکز پرستاری از کودکان می‌شنوند که والدین به پسران خود می‌گویند این کارهایی که مربوط به خانه‌داری است،"فقط مخصوص دخترهاست".


با این وجود، هیچ اشکالی ندارد که پسری بخواهد خاله‌بازی یا عروسک‎بازی کند. پسرها نیاز دارند مثل دخترها یاد بگیرند که چطور بچه بزرگ کنند. بنابراین علاقه داشتن به خاله‌بازی در آنها طبیعی است.

بعضی از والدینی که از بازی فرزندانشان با اسباب‌بازی غیرسنتی ناراحت نمی‌شوند، باز هم از خریدن چنین اسباب‌بازی‌هایی احساس ناراحتی می‌کنند.

مادری از اینکه پسرش در خانه دوست خود، با عروسک‌ها بازی می‌کرد خشنود بود، اما وقتی پسرش از او خواست که برایش یک عروسک بخرد نمی‌توانست خودش را راضی کند.

بعضی از والدینی که هر دو جنس فرزند را دارند، آنها را تشویق می‌کنند اسباب‌بازی‌هایشان را با هم استفاده کنند و برایشان مهم نیست که بچه‌هایشان با اسباب‌بازی غیرسنتی نیز سرگرم شوند.

بعضی از والدین نیز اسباب‌بازی‌هایی می‌خرند که هر دو جنس بتوانند با آنها بازی کنند.

برای کودک کوچک‌تراز سه یا چهارسال، بازی‌های مختص یک جنس معنا ندارد. او اسباب‌بازی را دوست دارد. اما پنج‌سالگی سنی است که کودکان به وضوح تشخیص می‌دهندکدام اسباب‌بازی به کدام جنس تعلق دارد.

والدینی که کودک را تشویق می‌کنند تا با هر اسباب‌بازی که دوست دارد -بدون توجه به کلیشه‌های جنسیتی- بازی کند، اغلب وقتی کودکشان در نهایت همان اسباب‌بازی سنتی "دخترانه" یا "پسرانه" را انتخاب می‌کند، شگفت‌زده می‌شوند.


دخترها به سمت عروسک، خانه‌های اسباب‌بازی و پوشیدن لباس‌های شیک تمایل پیدا می‌کنند، در حالی‌که پسرها به سمت ماشین، اسباب‌بازی جنگی و فضایی جذب می‌شوند. 

تمایل عمیق درونی دخترها به بازی کردن با اسباب‌بازی‌های "دخترانه" و پسرها با اسباب‌بازی‌های "پسرانه" ذاتی است و بنابراین والدین نباید وقتی فرزندانشان به اسباب‌بازی‌های جنس مخالف علاقه نشان می‌دهند، نگران شوند. دلیلی هم ندارد که والدین اسباب‌بازی‌های غیرسنتی را در شرایطی که فرزندشان دوست دارد، برایش تهیه نکنند.


درموارد نادر، ممکن است والدین مشاهده کنند که فرزندشان مشخصاً از قرار گرفتن در کنار کودک هم‌جنس خود ناراضی است.

کودکی که دائماً سعی می‌کند مانند یکی از اعضای جنس مخالف خود، بازی یا رفتار کند، ممکن است ناامیدی والدینش را حس کرده باشد (کاش فرزندم دختر بود!)، شاید نسبت به فشارهای عصبی خانواده واکنش نشان می‌دهد یا شاید تحت تأثیر عوامل ژ نتیکی قرار دارد.

اگر متوجه رفتار خاصی در کودکتان شده‌اید، حواستان متوجه شرایط موجود باشد و درباره جنسیت و رفتارهای جنسیتی، به دنبال اطلاعات و راهنماهای بیشتر باشید.

منابع: «راهنمای کامل والدین (1)». نوشته رابین گلداستین و جنت گالانت. ترجمه مینا اخباری‌آزاد. انتشارات صابرین. 1392 .

منتشر کننده: الو مامان

تاریخ انتشار: 08 تیر 1395
تعداد بازدید: 36022 بار