چسبیدن کودک به یک پتو صحنه‌ای آشناست. بین شش تا نه‌ماهگی، بسیاری از کودکان به یک شی دلگرم‌کننده مثل پتو یا حیوان عروسکی توپر می‌چسبند.
این وابستگی ممکن است تا پنج‌‌سالگی یا بیشتر نیز ادامه یابد. این بخشی طبیعی از رشد است، اگر چه همه کودکان به یک شی خاص نمی‌چسبند و بعضی‌ها هم چند شی نرم را همزمان با هم نگه می‌‌دارند.

گاهی کودک چنان وابستگی پیدا می‌کند که مثلاً وقتی از خواب بیدار می‌شود یا ضمن اینکه او را آماده رفتن می‌کنند، همچنان به پتو چسبیده است.

شاید حتی پتو را روی صورتش بیندازد و همین‌طور که بزرگ‌تر می‌شود، آن را همه‌جا همراه خود ببرد.

برای یک کودک کم‌سن، یک پتو یا هر وسیله نرم دیگری منبع آرامش است.

کودک ضمن اینکه از طفولیت و وابستگی نزدیک به مادرش فاصله می‌گیرد، از شی خاص خود حمایت و مراقبت می‌کند و در مقابل اشتیاق و آسایش از آن می‌گیرد.

ممکن است در طول روز، چند بار از پتویش استفاده کند؛ هنگام خوابیدن، بیدار شدن، احساس خستگی یا آزردگی داشتن، هنگام مسافرت و ملاقات با دکتر یا زمانی که در مهد کودک است.

به عبارتی، او طی تمام تغییرات اساسی که در زندگی و عادت‌هایش به وجود می‌آید، سراغ پتو می‌رود.

این تغییرات همچنین شامل تولد خواهر یا برادر جدید، رفتن به مهد کودک برای اولین بار و یا عدم حضور یکی از والدین نیز می‌شود.

کودکانی که به حال خودشان رها می‌شوند تا با گریه به خواب بروند یا نیازهای آنها به صورت پراکنده رفع می‌شود، ممکن است خصوصاً برای رسیدن به آسایش، به یک شی وابستگی پیدا کنند.

وابستگی کودک به یک وسیله خاص، ممکن است در طول مراحل مختلف به وجود آید.

کودک گاهی نیاز شدیدی به پتویش پیدا می‌کند و می‌خواهد والدینش بدانند که به آن احتیاج دارد، حتی اگر نتواند آن را بیان کند اما همچنان که بزرگتر می‌شود و در دوره‌هایی که آرامش بیشتری دارد، شاید نیاز او به یک شی خاص کمتر شود.

کودکی از وقتی چند ماهه بود، وابستگی شدیدی به یک حیوان عروسکی داشت و آن‌را همه‌جا همراهش می‌برد. وقتی چهارساله شد، وابستگی او به‌تدریج کمتر شد. ابتدا عروسک را از تختش بیرون انداخت، هر چند به سرعت آن را برداشت. بعد، هر شب جای عروسک را عوض می‌کرد و آن را جایی می‌گذاشت که جلوی چشمش نباشد و سرانجام بعد از مدتی آن را در یک قفسه انداخت.

ممکن است نتوانید قبول کنید که وابستگی فرزندتان به وسیله‌ای خاص با بزرگتر شدن او از بین می‌رود. شاید حتی به این فکر کنید که آن وسیله را بردارید و با این کار، عادت کودک را از سرش بیندازید، اما این کارها لازم نیست.  

با گذشت زمان، عادت کودک از بین می‌رود و خودش آنها را رها خواهد کرد.

با وجود این، شاید تا پنج‌سالگی شاهد این اتفاق باشید، چون بسیاری از کودکان چهار و پنجساله، شب‌ها هنگام خواب، اشیای مورد علاقه خود را به منزله چیزی که به آنها آرامش می‌دهد، همراه خود دارند.

جالب اینکه، وقتی والدین می‌فهمند این وابستگی تا چه حد عمیق است، گاهی خودشان هم از آن وسیله حمایت می‌کنند.

منابع: «راهنمای کامل والدین (۱)» نوشته رابین گلداستین و جنت گالانت ترجمه مینا اخباری‌آزاد. انتشارات صابرین. ۱۳۹۲ .

منتشر کننده: الو مامان

تاریخ انتشار: 15 تیر 1395
تعداد بازدید: 9791 بار