null

والدین در فرآیند رشد کودک، شاهد یک‌ رشته تغییرات شناختی، جسمانی، اجتماعی و عاطفی هستند که این تغییرات می‌توانند از عوامل ایجاد اختلافات و تعارضات میان اعضای خانواده به‎ویژه میان کودک و والدین باشند.
آگاهی از این تغییرات و نحوه واکنش درست و سنجیده والدین نسبت به آنها، نقش مهمی در فرآیند تحول و رشد کودک دارد.
بسیاری از مشکلات رفتاری کودکان، حاصل رابطه‌ معیوبی است که در میان اعضای خانواده آنها حکم‌فرماست. این روابط معیوب، نتیجه ناخوشایند تربیت و تعاملات نادرست والدین است.
شما از چه روشی برای تربیت فرزندتان استفاده می‌کنید؟
آیا از فرزندپروری، شیوه‌ها، راه‌ها و شگردهای آن، چیزی می‌دانید؟
آیا در فرزندپروری، صاحب سبک هستید؟
روش‌هایی که والدین برای تربیت فرزندان خود در دو حوزه فردی و اجتماعی به‎کار می‌گیرند و بیانگر نگرش آن‌ها به فرزندانشان است را شیوه‌های فرزندپروری می‌دانند.
در شیوه فرزندپروری، دو معیار کنترل (نظارت) و محبت (عاطفه) دخیل است.
محبت که شامل علاقه، مهرورزی، صمیمیت و میزان توجه والدین نسبت به کودک می‎باشد، جزو مهمی در مسئله تربیت است چرا که همین زمینه مناسب را برای پذیرش رکن دیگر آن یعنی تربیت، مهیا می‌کند.
کودکان، رفتار خوب را از کسانی می‌آموزند که دوستشان دارند. به عبارتی دیگر، محبت، میزان گرمی یا توجهی است که کودک از رفتار شما به عنوان والدینش دریافت می‌کند و همین رفتار محبت‌آمیز است که بذر دوستی‌ها و شادی‌ها را در درون کودکان می‌کارد اما کنترل، آن‌سوی دیگر ماجراست. آن‌سوی روندی که تربیت فرزند شما را شکل می‌دهد و می‌تواند از او، به قول معروف، یک بچه باتربیت یا بی‌تربیت بسازد.
در واقع کنترل، به رفتارهایی گفته می‌شود که در تشویق‌ها و پاداش‌ها و میزان توانایی تحمل رفتارهای نامطلوب کودک و بیان بایدها و نبایدها، نمود پیدا می‌کند. این دو اصل و میزان، مقدار و نحوه استفاده از آنها، سبک‎های مختلف فرزندپروری را می‌سازد.

منابع: «والدین آگاه» نوشته علی‎نقی قاسمیان‌نژاد و سیدحسین سیادتیان، انتشارات کتاب راه ، 1393 .

منتشر کننده: الو مامان

تاریخ انتشار: 03 مرداد 1395
تعداد بازدید: 42963 بار