null

«کندن مو و ابرو» نشانه نوعی وسواس است که گاهی ریشه در افسردگی نیز دارد. وسواس در گروه «اختلالات کنترل تکانه‌ای» قرار می‎گیرد و عبارت است از کندن مکرر موها که می‌تواند منجر به از دست دادن مقدار قابل توجهی از مو شود.
به‌طور معمول، فرد پیش از کندن مو، تنش و اجباری را برای انجام این کار در خود احساس می‌کند، متعاقب آن، مبادرت به این عمل می‌نماید و سپس حالتی از رضایت و آرامش موقت را تجربه می‌کند.
پس از مدت کوتاهی، این چرخه بار دیگر آغاز می‌شود و بدین ترتیب، فرد به طور مکرر، موهای خود را می‌کند.
در وسواس مو کندن، بچه‌ها با موهای بدنشان مثل موی سر، موی ابرو و موی مژه‌هایشان بازی می‌کنند و سرانجام آنها را می‌کنند.
برخی از کودکان آن‌قدر این کار را تکرار می‌کنند که قسمتی از سرشان خالی می‌شود و پوست آن قسمت نسبت به این عمل، حساس می‌گردد و ایجاد خارش می‌کند و فرد تمایل بیشتری پیدا می‌کند که به آن قسمت دست بزند و آنها را بکند و این کار کم‌کم به‎صورت عادت رفتاری خود را نشان می‎‏دهد، به‎طوری که هر وقت ناراحت می‌شود، این کار را تکرار می‌کند.
این بیماری بیشتر در کودکان کم‎سن و افراد در سنین بلوغ دیده می‌شود. البته لازم به ذکر است که این بیماری در پسربچه‌ها شایع‌تر از دختر‌بچه‌هاست، حال آنکه در افراد بالغ، خانم‌ها بیش از آقایان مبتلا می‌شوند.
عادت کندن مو به‎طور تدریجی و ناآگاهانه در بیمار شروع می‌شود و ممکن است تا جایی که منجر به کندن تمام موهای سر شود، ادامه یابد.
این بیماران غالباً کندن مو را انکار نمی‌کنند ولی قادر به کنترل عمل خود نیستند.
در مورد این بچه‌ها، در درجه اول، باید وضعیت آنها را بشناسیم. شناخت زندگی آنها و پی بردن به اینکه از چه چیزی ناراحت هستند، لازم است.
باید با آنها صحبت کنیم و تا حدی که امکان دارد، شرایط زندگی آنها را تغییر دهیم. حتی اگر یک تغییر جزئی و اندک باشد، او فکر خواهد کرد که چیزهای زیادی برایش تغییر کرده‌است.
نکته دیگر این است که باید انگشتان این بچه‌ها را به‎کار بگیریم. در مواقعی که می‌خواهد موی سرش را بکند، اشیایی را در اختیار او قرار دهیم که بتواند با آنها بازی کند.
هنگام درس خواندن یا زمانی که تنهاست، هر بار که می‌بینیم دستش به طرف سرش می‌رود و می‌خواهد موهایش را بکند، به او یاد بدهیم که انگشتانش را حرکت بدهد و بازی کند.
کارهای هنری و کارهایی که با دست انجام می‌گیرد، به این کودکان کمک می‌کند ولی عامل اصلی، افسردگی این بچه‌هاست که باید درمان شود.
نکته مهم دیگر، حل مشکل تنهایی این بچه‌هاست. این دسته از کودکان نباید منزوی و تنها بمانند و باید آنها را مشغول نگه داشت.

منابع: پزشکان بدون مرز . «پاسخ به والدین» نوشته سیما فردوسی، انتشارات صابرین، 1393 .

منتشر کننده: الو مامان

تاریخ انتشار: 03 مرداد 1395
تعداد بازدید: 43544 بار