دعوای بین بچه‎ها

یکی از آرزوهای والدین این است که خواهرها و برادرها چه در دوره کودکی و چه در بزرگسالی، با هم روابطی خوب و صمیمانه‎ داشته باشند.
گاهی بین دو خواهر یا برادر، ممکن است مشکلاتی پیش بیاید که بین دو غریبه اتفاق می‌افتد، مانند حسادت و کدورت ناشی از مواردی که به‎ویژه بعد عاطفی در آنها دیده می‌شود.
ممکن است کودک فکر کند مادر به فرزند دوم توجه بیشتری دارد و به همین دلیل به او حسادت کند و بین خواهرها و برادرها درگیری ایجاد می‌شود. گاهی قضاوت‌های والدین، عاقلانه نیست و به یکی از فرزندان توجه بیشتری می‌کنند و دلیل آنها این است که آن کسی که موفق‌ و داناست، در زندگی‎اش هم موفق خواهد بود و نیازی ندارد که به او بیشتر توجه شود. این دلایل از نظر کودکان پذیرفتنی نیست به‎ویژه زمانی که این تفاوت‌ها بیش از حد باشد و به‎صورتی حاد نمایان شود. مثلاً در خانواده‌‌ای که یک کودک عقب‌مانده ذهنی و دو کودک طبیعی در کنار هم زندگی می‌کنند، والدین به کودک عقب‌افتاده بیش از حد توجه نشان می‌دهند. در این‎گونه موارد، کودکان سالم آرزو می‌کنند که «ای کاش ما هم عقب‌مانده بودیم تا مورد توجه پدر و مادر قرار می‌گرفتیم.»
نباید اجازه دهیم ذهنیت فرزندانمان خدشه‌دار شود. محبت، توجه و مهربانی از طرف والدین نسبت به فرزندان، باید به روش یکسان و به یک میزان صورت بگیرد. البته روشن است که چون کودکان متفاوتند و رفتارهای متفاوتی از خود نشان می‌دهند، پدر و مادر نیز واکنش‌های متفاوتی نسبت به آنها از خود بروز می‌دهند.
گاهی خواهر و برادرها با هم مشکلاتی دارند. بهترین راه حل آن است که به آنها بگوییم خودشان راه‌حلی برای مشکلاتشان بیابند و به آنها کمک کنیم که دلیل بروز مشکل و راه‌حل مناسبی برای جلوگیری از بروز مشاجرات بعدی را پیدا کنند.
والدین باید از قضاوت‌های عجولانه در مورد فرزندانشان خودداری کنند.

نباید داور معرکه شوند و یکی را مقصر و دیگری را بی‌گناه بدانند. اگر یکدیگر را کتک می‌زنند یا به هم ناسزا می‌گویند، باید آنها را از هم جدا کنیم، اما تعیین گناهکار را به بعد موکول کنیم، در غیر این صورت زمینه برای مشاجرات بعدی فراهم می‌شود.
بعد از اینکه کودکان را از هم جدا کردیم، به صورت انفرادی برای آنها توضیح دهیم، یعنی هر کدام را به اتاقی ببریم و با او صحبت کنیم. گاهی باید در فرصت‌های مناسبی که پیش می‌آید، به فرزندمان آموزش دهیم که در برابر چنین رفتاری، چه واکنشی نشان بدهد. حتی در خلوت هم به کودکمان نگوییم که من می‌دانم تقصیر شماست و باید سعی کنید این را انجام ندهید.

قضاوت والدین برای کودک مهم است، حال آن که قضاوت خواهر و برادر برای او اهمیت ندارد. به همین دلیل گاهی کودکان اصرار دارند به والدینشان بقبولانند که عامل مشاجره نبوده‌اند.
نکته مهم دیگر در مورد مشاجرات بین خواهر و برادرها، آموزش دفاع از خود است. برخی معتقدند که کودکان طی این مشاجرات یاد می‌گیرند که چگونه از خود در اجتماع دفاع کنند.
زمانی که کودکی با خواهر یا برادرش بحث می‌کند، زمینه‌ای برای یادگیری او در بحث‌هایی که با دوستش خواهد داشت، به‎وجود می‌آید. این کارشناسان به عنوان شاهد، به تک فرزندان اشاره می‌کنند که چون تنها هستند، زمینه‌ای برای یادگیری رفتار صحیح برای آنها پیش نمی‌آید و در اجتماع، آدم‌های بسیار متوقعی خواهند بود، به‎طوری که تحمل بسیاری از بی‌عدالتی‌ها را ندارند و زودرنج هستند و زود ناراحت می‌شوند.
اگر در مدرسه مشکلی پیش آید، تک‌فرزندان توقع دارند که همه به آنها توجه کنند. در باره دوستانشان و در دوست‌یابی نیز دچار مشکل می‌شوند.
حالت ایده‎آل این است که کودکان را هدایت و کنترل کنیم و خود ما از این مشاجرات زیاد ناراحت نشویم، چون بچه‌ها گرچه دارند با هم مشاجره می‌کنند، ولی عاشقانه یکدیگر را دوست دارند ولی به قول روانکاوا،ن در هر عشقی، تنفری هم وجود دارد و آن زمانی است که مطابق میل هم رفتار نمی‌کنند و تنفر بین آنها موقتاً ظاهر می‌شود!


منابع: «پاسخ به والدین» نوشته سیما فردوسی، انتشارات صابرین، 1393 .

منتشر کننده: الو مامان

تاریخ انتشار: 12 مرداد 1395
تعداد بازدید: 25913 بار