null

همه کودکان به نحوی شاهد مشاجره‌های والدین هستند. بعضی از والدین اغلب و به صورت آشکار با هم دعوا می‌کنند و برایشان مهم نیست کودکان چه واکنش‌هایی نشان می‌دهند.
والدینی نیز هستند که خصوصی با هم مشاجره می‌کنند. با این وجود والدین نمی‌توانند این حقیقت را از کودکان پنهان کنند که با یکدیگر توافق ندارند.
کودکان از فریادها و مشاجره‌هایی که حتی دور از چشم آنها و در اتاق‌های دربسته جریان دارد، باخبر می‌شوند.

وقتی والدین در حضور کودکشان با یکدیگر مشاجره می‌کنند، ممکن است او را بترسانند: «آیا شما و پدر هنوز با هم قهرید؟»، «آیا می‌خواهید از هم طلاق بگیرید؟»
شاید او با ترس بخوابد و با نگرانی به مدرسه برود. همچنین امکان دارد جانب یک نفر را بگیرد و بر سر طرف دیگر که فکر می‌کند مقصر است، فریاد بزند: «این قدر مدام به بابا نگو که چکار بکند. آن وقت او تا این حد عصبانی نمی‌شود!»، «فقط مامان را تنها بگذار! دعوا را ادامه نده!»

ممکن است او خودش را مقصر دعواهای والدینش بداند: «اگر فقط بیشتر به حرف‌هایشان گوش داده بودم، آنها اینقدر با هم دعوا نمی‌کردند!»

اگرچه وقتی والدین در حضور کودک مدام مشاجره می‌کنند، مشکلاتی به وجود می‌آید، مسائل دیگری نیز به هنگام تلاش والدین در پنهان کردن دعواهایشان مطرح می‌شود. چون معتقدند این اختلاف‎نظرها فرزندانشان را می‌ترساند یا احساس می‌کنند او نباید درباره مشکلات آنها چیزی بداند.
امکان دارد آنها دعواهایشان را از چشم کودک پنهان کنند چون آنها هم وقتی کودک بودند، از دعواهای والدین خود می‌ترسیدند. آنها می‌خواهند فرزندان خود را از نگرانی‌هایی که خودشان زمانی حس کردند، دور کنند.

با این وجود، وانمود کردن این امر که همه چیز در صلح و آرامش است نیز تأثیرات منفی در پی دارد. شاید فرزندشان درک نکند که اختلاف بخش طبیعی از هر نوع رابطه صمیمانه است. در عوض امکان دارد او اعتقاد پیدا کند که بروز احساسات ناشی از خشم سزاوار نیست و شاید اجازه ندهد احساس خشم خودش بروز کند.

کودکان گاهی نیاز دارند احساسات والدین خود را از زبان خودشان بشنوند و این کار در بسیاری از مواقع، اختلاف‌ها را رفع می‌کند. ا
گر کودک در شرایطی بزرگ شود که گاهی شاهد مشاجره‌های والدین خود است، یاد می‌گیرد بروز خشم اجتناب‌ناپذیر است و والدین نمی‌توانند آن را کنترل کنند.
بهترین کاری که والدین در این مورد می‌توانند انجام دهند، آن است که یک روش متعادل در پیش بگیرند، یعنی گاه در حضور کودک و گاه به‎طور خصوصی مشاجره کنند.

null

اگر در حضور فرزندتان جروبحث می‌کنید، احساسات او را در نظر بگیرید. اگر شما و همسرتان فریاد بکشید و به یکدیگر ناسزا بگویید، او عمیقاً ناراحت می‌شود.
از تهمت زدن به یکدیگر و استفاده از القاب ظالمانه دوری کنید. اگر دائما نمی‌توانید این کار را انجام دهید، حداقل درباره تأثیر مشاجره‌هایتان بر او فکر کنید.

شاید او به دلگرمی شما بعد از شنیدن مشاجره‌هایتان نیاز داشته باشد: «حتی اگر من و پدرت با هم بحث کنیم، باز هم همدیگر را خیلی دوست داریم.»
اگر گفتن این حرف شما را ناراحت می‌کند، برای آرام کردن او از واژه‌های دیگری استفاده کنید: «می‌دانم برایت سخت است که ببینی من و پدرت دعوا می‌کنیم. ما داریم سعی می‌کنیم این قدر با هم اختلاف نداشته باشیم.»
به سئوال‌های او گوش کنید و اجازه دهید ناراحتی‌های خود را بیان کند.

به خاطر داشته باشید که او شما را الگوی خود می‌داند. هر روز شما به او نشان می‌دهید بزرگسالان و زوج‌ها چه رفتاری دارند. اگر شما و همسرتان با یکدیگر با احترام برخورد نکنید، اگر فریاد بکشید، به یکدیگر ناسزا بگویید و دائماً مشاجره کنید، ممکن است فرزندتان عاقبت در روابط شخصی خود با دیگران دچار مشکل شود.

شاید دریابید که او در حال حاضر از رفتارتان تقلید می‌کند. اگر او اغلب مورد سرزنش و عتاب قرار بگیرد، ممکن است با خواهر و برادرش هم به گونه‎ای رفتار کند که از نظر شما غیرقابل قبول است. شاید دریابید که خودتان هم چنین توقعی از او دارید: «با برادرت این طور رفتار نکن. کار خوبی نیست»، «با خواهرت این طوری حرف نزن.»

اگر شما و همسرتان اغلب با هم مشاجره می‌کنید، به دنبال مشاوره‌های تخصصی باشید.
وقتی بتوانید برخورد دوستانه و هماهنگ‌تری با یکدیگر داشته باشید، همه اعضای خانواده از این شرایط سود خواهند برد.


منابع: «راهنمای کامل والدین (2)» نوشته رابین گلداستین و جنت گالانت، ترجمه مینا اخباری‎آزاد، انتشارات صابرین، 1392 .

منتشر کننده: الو مامان

تاریخ انتشار: 05 مرداد 1395
تعداد بازدید: 21201 بار