null

در انجام فرایض دینی، آنچه بسیار مهم است، نحوه آموزش ماست. مهمترین نکته‌ای که لازم است کودکان بدانند، این است که انجام فرائض دینی برای خودشان چه سودی دارد.

این نکته از هر چیزی مهم‌تر است. کودکان باید به این آگاهی و باور برسند که اگر دستورات دینی را اجرا کنند و به آنها احترام بگذارند، به چه آرامش روحی و ذهنی می‌رسند. اگر نماز بخوانند چه حالتی دارند و اگر نخوانند چگونه‌اند. اگر راست بگویند احساس آرامش و راحتی بیشتری می‌کنند یا اگر دروغ بگویند؟ و به همین ترتیب در سایر امور، مانند: قرآن خواندن، رفتن به اماکن متبرکه و به‎طور کلی حضور در یک حال و هوای معنوی تا چه حد در تأمین و تعمیق بهداشت روانی به آنها کمک می‌کند و این کارها فقط به سود خود فرد است و هیچ تأثیر و سودی برای پدر، مادر و اطرافیان ندارد.

بنابراین بهتر است از کودکان بخواهیم انجام دادن یا ندادن فرائض دینی را با هم مقایسه کنند تا خودشان نتیجه بگیرند که پایبندی به این احکام به نفع آنهاست. برخی از والدین اصرار می‌کنند که فرزندانشان حتماً نماز را سر وقت و با دقت و حوصله بخوانند و این در حالی است که فرزندان آنها هنوز به سن تکلیف نرسیده‌اند.

باید قبل از اینکه بچه‌ها به سن تکلیف برسند، آنها را برای این امور آماده کنیم. یعنی فضای خانواده باید ملکوتی باشد، نه اینکه به کودک پنج‎ساله بگوییم که باید نماز بخوانی. همین که کودک می‌بیند پدر و مادرش نماز می‌خوانند و سایر فرائض دینی را هم رعایت می‌کنند، کار بسیار مهمی صورت گرفته است.

مبادا به کودکانمان بگوییم نماز بخوان ولی خودمان دروغ بگوییم و کارهایی که گناه است، انجام دهیم و خوشحال و راضی باشیم که نمازمان را می‌خوانیم. این روش درست نیست. چون دین به معنی راه، روش و سلوک است. دستورات دینی می‌گوید که انسان‎ها چگونه زندگی کنند، چگونه خودشان را به تعالی برسانند و چگونه رشد کنند.

برای ترغیب کودکان به انجام فرائض دینی باید جاذبه‌هایی ایجاد کرد مانند: چادر، سجاده و تسبیح زیبا، نماز خواندن با صوت قشنگ و ... .

اقامه نماز همراه با اعضای خانواده، با مهمانان و بچه‌های فامیل، شرکت در نماز جمعه، نماز در مدارس، اقامه نماز در پارک‌ها و میدان‌های ورزشی می‌تواند برای بچه‌ها جالب باشد.

اگر کودک روی زمین دراز می‌کشد و صورتش را به مهر و سجاده می‌مالد، بهتر است رفتار کودکانه‌اش را تشویق کنیم.

اگر جمله یا کلمه‌ای از نماز را به زبان آورد، او را تشویق کرده مورد محبت قرار دهیم. توجه به توانمندی‌های کودکان و نوجوانان در اقامه نماز و عدم توجه به ضعف‌های ایشان بسیار مهم است. نباید نماز خواندن کودکان دیگر را به رخ فرزندان خود بکشیم.

null

از دیگر عوامل ایجاد رغبت به نماز، سادگی، زیبایی و پاکیزگی مساجد و نمازخانه‌هاست. این مکان‌ها باید احساسات و خاطرات زیبا و به یادماندنی را برای کودکا ن تداعی کند.

آموزش تعالیم دینی باید تدریجی و به تناسب سن رشد کودک باید باشد، از همان مراحل اولیه حیات، به‎صورت پراکنده، به‎وسیله قصه‌ها و داستان‌ها. از سال‌های اولیه باید با تشویق و ایجاد رغبت در کودک، او را به‎سوی اعمال مذهبی سوق داد.

اجازه دهید اگر کودک خواست، نماز خواندن، وضو گرفتن و دیگر اعمال مذهبی را تقلید کند و از این بابت دلخوش باشد.

این نکته بسیار مهم است که 5 سال اول زندگی کودک، سرنوشت‌ساز می‌باشد. پایه‌هایی که در این مرحله گذاشته می‌شود، ممکن است تا پایان عمر، همچنان استوار باقی بماند.

نکته اساسی این است که در محیط مذهبی، فرزند مذهبی می‌شود و هر چقدر محیط سالم‌تر باشد، فرزند سالم‌تر می‌شود. 


منابع: «پاسخ به والدین» نوشته سیما فردوسی، انتشارات صابرین، 1392 . «مادر اگر این‎گونه می‌بود» نوشته راضیه محمدزاده، انتشارات مرکز فرهنگی انتشاراتی منیر، 1393 .

منتشر کننده: الو مامان

تاریخ انتشار: 09 شهریور 1395
تعداد بازدید: 26885 بار