null

به نظر بسیاری از افراد، تعریف و تمجید، ابزار فوق العاده‌‌ای است که می‌توان از آن در تربیت کودکان استفاده کرد.
تحسین به آن‎ها کمک می‌کند احساس خوبی نسبت به خود داشته باشند و آن‎ها را ترغیب می‌کند کاری را انجام دهند که والدینشان را خوشحال می‎کند. با این وجود، تحسین بیش از حد، حتی وقتی با بهترین نیت‌ها همراه باشد، می‌تواند تأثیر منفی داشته باشد.

یک کودک خردسال، ذاتاً مشتاق است کارهایش را خودش انجام دهد و در بسیاری از آن‎ها موفق می‌شود. او برای یاد گرفتن، هیجان‌زده است. انگیزه‌ مشخصی برای امتحان کردن چیزهای جدید دارد و به شدت از والدینش تقلید می‌کند. والدین می‌توانند بگویند کودکشان چقدر احساس غرور می‌کند وقتی که می‌گوید: «نگاه کن! من خودم بلوزم را پوشیدم» یا «من می‌دانم چطوری تا ده بشمارم.» پاداش او برای این موفقیت‌ها حس درونی رسیدن به کمال است.

وقتی والدین کودکشان را برای این موفقیت‌ها در حد متعادل تحسین می‌کنند و هیجان خود کودک را به او منتقل می‌نمایند: «می‌ببینم که چقدر خوشحال هستی.» کودک می‌فهمد والدینش خوشحال شده‌اند اما وقتی والدین بیش از حد، او را تحسین می‌کنند: «خیلی عالیه!»، «من خیلی به تو افتخار می‌کنم!» به خصوص برای انجام کارهای روزمره‌ای مثل استفاده از توالت یا خوردن چیزی، ممکن است کودک کم‌کم برای هر کاری که انجام می‌دهد، انتظار چنین تمجیدی را داشته باشد. عاقبت، شاید او سعی کند کارها را نه برای رضایت درونی، بلکه برای تحسین شدن انجام دهد و احساس دست‎یابی به موفقیت برای او، در درجه‌ دوم اهمیت قرار بگیرد. شاید او فکر کند: «بند کفشم را می‌بندم چون مامان فکر می‌کند چه کار فوق‎العاده‌ای است.»

حتی ممکن است کودکی که برای هر کاری، تمجید شده است، نسبت به تحسین و توانایی‌های خود بی‎اعتماد شود، یعنی هر کاری که او انجام می‌دهد، واقعاً خوب است؟ یا اگر کاری هم انجام نمی‌داد، باز هم واقعاً از همه نظر خوب بود؟
شاید او به تمجید وابسته شود و شاید باور نداشته باشد که کاری ارزشمند انجام داده است مگر اینکه تمجیدهای بسیار زیادی را بشنود. همچنین، گاهی تحسین بیش از حد، کودک را تحت فشار قرار می‌دهد. وقتی او برای انجام کار خوب معمولی، با چنین شدتی مورد تمجید قرار می‌گیرد، شاید احساس کند مجبور است به موفقیت‌های خود ادامه دهد، در غیر این صورت، تحسین و توجه اطرافیان را از دست خواهد داد. بسیاری از والدین اگر در نظر بگیرند که خودشان به عنوان افراد بالغ تا چه حد به این تعریف و تمجیدها وابسته می‌شوند، این تأثیرات منفی را درک خواهند کرد.

تمجید و تحسین کودک خوب است و شما مطمئناً می‌خواهید فرزندتان بداند که احساس خوبی نسبت به او دارید اما اگر توانایی‌هایش را در حد متعادل، تحسین و تشویق کنید، این رفتار شما سبب می‌شود احساس خوبی نسبت به خود داشته باشد.
توجه داشته باشید که او چقدر مشتاق است کارهایش را خودش انجام دهد و با بیشتر صحبت کردن درباره‌ احساساتش، به جای بیان احساسات خودتان، او را تحسین کنید: «تو واقعاً با بالا رفتن از آن وسیله‌ ژیمناستیک، احساس خوبی پیدا کردی؟» با نشان دادن چنین واکنشی، شما غرور ناشی از موفقیت او را تأیید می‌کنید. همچنین می‌توانید به روش‌های غیر گفتاری اثربخش، او را تحسین کنید. در آغوش گرفتن، یک لبخند، نگاهی حاکی از تأیید، همگی می‌تواند احساسات خوب شما را به او انتقال دهد.

منابع: «راهنمای کامل والدین (1)»، نوشته جنت گالانت و رابین گلداستین، ترجمه مینا اخباری‎آزاد، انتشارات صابرین، 1392 .

منتشر کننده: الو مامان

تاریخ انتشار: 04 آبان 1395
تعداد بازدید: 25891 بار