nullهمه کودکان گاهی خودخواه و لوس می‎شوند. آن‎ها بدون در نظر گرفتن دیگران یا شرایط موجود، تقاضاهایی دارند: «چرا من همین الآن نمی‎توانم این اسباب‌بازی را بخرم؟» با این وجود، در اکثر مواقع، انتظارات معقولی دارند و به تدریج یاد می‎گیرند که درباره احساسات و نیازهای دیگران هم فکر کنند.
کودکانی که لوس شده‌اند، تنها بچه‌هایی هستند که تقریباً به کلی خودمحور باقی می‌مانند و فقط به آرزوها، تعلقات و فعالیت‌های خودشان توجه دارند.

کودکی که دائماً او را لوس کرده‎اند، اغلب رفتارهایش هم بر همین مبنا خواهد بود. ممکن است او چنان به رسیدن به خواسته‎هایش عادت کرده باشد که احساس کند محق است هر کاری را که می‎خواهد انجام دهد. چنین وضعیتی وقتی به وجود می‎آید که والدین محدودیت‎هایی را برای او در نظر نگرفته باشند یا وقتی به روش‎هایی غیرقابل قبول رفتار می‎کند، این محدودیت‎ها را در مورد او اعمال نکرده باشند.

کودک لوس و خودخواه در مورد وسایل و اسباب‎بازی‎هایی هم که دارد زیاده‎روی می‎کند اما باید در نظر داشت که داشتن اسباب‎بازی‎های زیاد لزوماً کودک را لوس نمی‎کند؛ کودکانی هم هستند که با وجود داشتن وسایل زیاد باز هم دوست‎داشتنی و با ملاحظه هستند اما اگر والدین دائماً به کودکشان ببخشند بدون اینکه ارزش‎های مثبت را در وجود او تقویت کنند، ممکن است ناآگاهانه فرزندشان را به رفتارهایی ترغیب کنند که به لحاظ اجتماعی قابل قبول نیست چون توقع او بیشتر و بیشتر می‎شود و به مرحله‎ای می‎رسد که دیگر داشته‎هایش برایش ارزشی ندارند.

بعضی از والدین سخت می‎توانند جلوی ولخرجی خود را بگیرند. ممکن است آن‎ها از خریدکردن برای فرزندان خود لذت ببرند یا احساس کنند خریدکردن تنها شیوه‎ای است که می‎توانند با آن کودکان خود را خشنود کنند. بعضی از والدین به این روش بار گناه را از دوش خود بر می‎دارند. به‎عنوان مثال، شاید نتوانسته‎اند توجه لازم را به کودک خود داشته باشند، به همین دلیل در عوض برای او مدام هدیه می‎‏خرند. حتی زمانی‎که والدین می‎دانند دارند کودک خود را لوس می‎کنند، ممکن است کارهای خود را توجیه کنند، «دوران کودکی او فقط مدت کوتاهی طول می‎‏کشد»، «چرا نخریم؟ ما که استطاعت این کار را داریم.»

خطر لوس‎کردن دائم یک کودک آن است که شاید توقع او به همان نسبت بالا برود. ممکن است او با همین حالت بزرگ شود در حالی‎که نمی‎تواند ناامیدی یا شرایطی را تحمل کند که بر وفق مرادش نیست. از آنجا که والدین می‎خواهند فرزندشان فردی دلسوز و مقاوم بار بیاید که توانایی مراقبت از خودش را داشته باشد باید از انجام کارهایی که کودک را لوس می‎کند، بپرهیزند.

آن‎ها باید در مورد رفتار منفی فرزند خود محدودیت‎هایی را اعمال کنند و الگوی مثبتی برای کودک باشند، به او نشان دهند که چگونه با لطف و محبت تمام مهربانی را رد و بدل می‎کنند و چگونه با ناامیدی کنار می‎آیند. اگرچه این کار همیشه آسان نیست. آن‎ها باید به فرزندشان یاد بدهند برای چیزی که دارد، ارزش قائل شود، به دوستان و خواهر و برادرش احترام بگذارد، از یادگیری و فعالیت‎های بدنی لذت ببرد و به افرادی که محتاج‎ترند، بیشتر توجه کند. اگر او این ارزش‎های اولیه را یاد بگیرد و با آن‎ها رشد کند، هر چقدر هم که وسایل در اختیار داشته باشد، لوس نخواهد شد.

null

اگر احساس می‎کنید فرزندتان بیش از حد خودبین شده است، رابطه خود را با او ارزیابی کنید. آیا به اندازه کافی برای او وقت می‎گذارید؟ آیا در کنارش حضور دارید که نیازها، ایده‎ها و نگرانی‎هایش را بشنوید؟ اگر باور دارید که برای او بیش از حد خرید می‎کنید، به تدریج آن را کم کنید تا هر دو شما بتوانید به این وضعیت جدید عادت کنید. اگرچه ممکن است از رفتار او ناامید شده باشید، از به کار بردن لفظ «لوس‎شدن» در مورد او بپرهیزید. شاید او خودخواهانه‎تر از آن چیزی که ایده‎آل شماست، رفتار کند اما اگر فقط بر یکی از ویژگی‏‎های منفی او تمرکز کنید، ممکن است ویژگی‎های خوب او را نیز تحت‎الشعاع قرار دهید. در عوض در مورد شرایطی که نیاز به کمک شما دارد، با او صحبت کنید: «من می‌‏خواهم بهتر از اسباب‌بازی‌هایت نگهداری کنی.»، «ترجیح می‎دهم حرف خواهرت را قطع نکنی.» اگر چنین کاری را انجام دهید شاید او کمتر حالت تدافعی به خود بگیرد و تمایل بیشتری برای تغییر رفتار خود پیدا کند.

منابع: «راهنمای کامل والدین (۱)» نوشته جنت گالانت و رابین گلداستین، ترجمه مینا اخباری‎آزاد، انتشارات صابرین، ۱۳۹۲ .

منتشر کننده: الو مامان

تاریخ انتشار: 28 خرداد 1396
تعداد بازدید: 21185 بار