همکاری

برای آن‎که بتوانیم روش‎های درست صحبت کردن با کودک را تمرین کنیم، بهتر است ابتدا روش‎های غلط رایج را کنار بگذاریم. برخی از این روش‎ها عبارتند از:
  • سرزنش کردن

«دوباره جای انگشتان کثیفت روی در است! چرا همیشه این کار را می‎کنی؟ چند بار باید بگویم که از دستگیره در استفاده کن و ... !"

  • برچسب زدن

«دوچرخه‎ات را بیاور تا برایت درست کنم. خودت می‎دانی چقدر در انجام کارهای مکانیکی بی‎استعداد هستی!»

  • تهدید کردن

«اگر تا سه شماره، لباست را نپوشی، تو را تنها می‌گذارم و می‌روم!»

  • دستور دادن

«همین حالا باید اتاقت را تمییز کنی. بجنب!»

  • موعظه کردن

«فکر می‌کنی کار خوبی کردی که آن کتاب را از من گرفتی؟ درک نمی‎کنی که آداب معاشرت چقدر مهم است؟ باید بدانی که اگر ما از دیگران توقع داشته باشیم با ما مؤدب باشند، ما هم باید با آنها مؤدب باشیم و ...!»

  • اخطار دادن

«مراقب باش، زیر ماشین می‌روی»، «از آنجا بالا نرو! می‎خواهی بیفتی؟!»

  • مظلوم‎نمایی کردن

«این موهای سفید را می بینی؟ این‎ها از دست تو سفید شدند. بالاخره یک روز از دست تو سکته می‌کنم!»

  • مقایسه کردن

«چرا نمی‌توانی مثل برادرت باشی؟ او همیشه به موقع کارهایش را انجام می‌دهد.»

  • مسخره کردن

«این تکلیفی است که می‌خواهی فردا به مدرسه ببری؟! شاید معلمت بتواند این خط چینی را بخواند. من که نمی‌توانم!»

  • پیشگویی کردن

«همین‎طور به خودخواه بودنت، ادامه بده! آن‎وقت می‌بینی که هیچ‎کس با تو بازی نمی‌کند و هیچ دوستی نخواهی داشت!»

با بررسی این موارد، مشاهده می‎کنید که قطعاً این موارد حس خوبی در کودک شما ایجاد نمی‎کند. در اینجا پنج مهارت پیشنهاد می‎شود که البته همه آن‎ها برای هر کودکی کارآیی ندارد، هر مهارتی با هر کودکی هم‎خوانی ندارد و هیچ‎یک از آن‎ها همیشه مؤثر نیست. تأثیری که انجام این پنج مهارت دارد، خلق فضایی از احترام است که در آن، روح همکاری می‎تواند پرورش یابد. این مهارت‌ها عبارتند از:

  • مشکل را توصیف کنید.

«یک حوله خیس روی تخت من است.»

  • اطلاعات بدهید.

«حوله پتوی من را خیس می‎کند.»

  • آن را با یک کلمه بگویید.

«حوله!»

  • احساس خود را توصیف کنید.

«دوست ندارم در یک تخت خیس بخوابم!»

  • یادداشت بگذارید.

«لطفاً مرا سر جایم بگذار تا بتوانم خشک شوم.»

«متشکرم. حوله تو!»

با این روش‎ها می‎توان فضایی ایجاد کرد که کودک را به مشارکت کردن تشویق کند، چون آن‎ها به خودشان و ما اهمیت می‎دهند. با نشان دادن این نوع ارتباط محترمانه به بچه‌ها، می‎توان امیدوار بود که در سال‎های بعد، آن‎ها نیز همین روش را برای ارتباط با ما به‎کار گیرند.

منابع: «چگونه با کودکم صحبت کنم که گوش کند و چگونه گوش کنم که کودکم صحبت کند؟» نوشته ادل فی‎بر و الین مازلیش، ترجمه شمس الدین حسینی و الهام آرام‎نیا، انتشارات نسل نواندیش، 1391 .

منتشر کننده: الو مامان

تاریخ انتشار: 21 آذر 1395
تعداد بازدید: 31348 بار