null

عوامل زیادی ممکن است باعث اضطراب و عدم آرامش روانی در کودکان شودکه برخی از آن‎ها عبارتند از:

  • بی‌برنامه‎بودن

در روز جمعه یا یک روز تعطیل، کودک از صبح بازی کرده، تلویزیون دیده و به دیگر فعالیت‏‎های جنبی پرداخته و وقتی‎ که روز به پایان رسیده، تکالیف مدرسه انجام نشده، برای امتحان روز بعد مطالعه نکرده، به نظافت شخصی (استحمام، ناخن گرفتن، کوتاه‎کردن مو و ...) رسیدگی نکرده و وظایفی را که در منزل بر عهده دارد (خرید نان، سبزی و ...) انجام نداده است. بدین دلیل دچار اضطراب می‏‎شود چون باید در خانه و مدرسه پاسخگو باشد.

برای پیشگیری از چنین حالتی، والدین باید در فرصت‎‏های مناسب، با بیانی نرم و حساب‎شده، برنامه‏‎های او را به وی گوشزد کنند و اگر کودک با این موقعیت مواجه شد، در انجام کارهای عقب‎مانده به او کمک کنند تا این اضطراب از بین برود.

پیشنهاد می‎‏شود با کمک خود کودک، تمام کارهایی را که باید انجام شود، براساس اولویت فهرست کنید و کارهایی را که اگر آن روز انجام نشوند، مشکل خاصی ایجاد نمی‎‏کنند، در پایان فهرست قرار دهید و از فرزند خود بخواهید، از ساده‏‎ترین کارها آغاز کند.
طبیعی است که با انجام یک کار، روحیه می‎‏گیرد؛ سردرگمی‎ه‏ایش کمتر می‎‏شود و با انجام هر کار، از اضطراب او کاسته خواهد شد.

  • مسئولیت‎پذیری

گاهی کودک با پذیرفتن مسئولیت، زمینه‏ اضطراب خود را فراهم می‎‏سازد. نگرانی او بدین جهت است که نمی‎‏داند موفق خواهد شد یا نه. در چنین حالتی، اولیای خانه و مدرسه می‎‏توانند با برخورد سنجیده، در تخفیف اضطراب او مؤثر باشند؛ بدین گونه که برایش تبیین کنند مسئولیتش تمرینی است و انتظار توفیق کامل او را ندارند.

والدین می‎‏توانند با نقل خاطره‏‎های دوران کودکی خود و عدم کامیابی در مسئولیت‎‏ها یا توفیق تدریجی آن‎ها، در کاهش اضطراب کودک مؤثر باشند. بیان جمله‎‏هایی از قبیل این که «مطمئن هستم در کارت موفق خواهی شد»، اضطراب‏‎آور است.

حال این سؤال مطرح می‎شود که برای پیشگیری از اضطراب شدید و نامطلوب کودکان چه کنیم؟ چند راهکار اولیه در این رابطه، عبارتند از:

  • آگاهی دادن

یکی از علل مهم اضطراب شدید کودکان، عدم آگاهی از ماهیت اضطراب است.

  • تقویت روحیه‏ دینی

استرس در کودکانبه طور معمول، کودکانی که دارای اعتقادات دینی و مذهبی قوی‎‏تری هستند، اضطراب کمتری دارند. استرس‎‏ها و فشارهای روحی در جوامع دینی، بسیار کمتر از جوامع غیردینی است.

باید به کودک، یاد خدا را بیاموزیم (الا بذکر الله تطمئن القلوب) و برای او تبیین کنیم که یاد خدا، دل را آرام می‎‏کند.
یونگ (Unge)، روان‏شناس شهیر غربی معتقد است که اعتقاد به مذهب، جلوی نگرانی‏‎ها را می‏‎گیرد. دلهره، زهر و پادزهر آن، اعتقاد به خدا است.

  • ارتباط گسترده‏ فامیلی

ارتباط گسترده‏ فامیلی، سبب ایجاد امنیت روحی ـ روانی می‎‏شود؛ چون کودک احساس می‎‏کند در تنگناهای زندگی، نزدیکانش به او کمک خواهند کرد و پشتیبان او خواهند بود. به‎طور معمول کسانی که با نزدیکان خود ارتباط بیشتری دارند، شاداب‏‎ترند.
تنهایی و غربت، نشاط انسان را از بین می‎‏برد؛ پس بی‏‎علت نیست که امامان معصوم (ع) به مسئله‏ «صله‏ رحم» توجه بسیاری داشته‎‏اند.

یکی از مهم‎‏ترین عوامل کمرنگ‎شدن روابط خویشاوندی، تشریفات و تکلف‎‏هایی است که گریبان مردم را گرفته، با کاستن از آن‏‎ها می‎‏توان روابط را بیشتر کرد. ارتباط خویشاوندی لازم نیست درازمدت باشد؛ بلکه نفس ارتباط، گرچه کوتاه‎مدت، مهم است.

در روایات آمده است: صلوا ارحامکم ولو بالتسلیم. با نزدیکان خود ارتباط برقرار کنید؛ اگر چه با سلام باشد.

نکته‏ مهم در ایجاد ارتباط با نزدیکان، بدآموزی‎‏هایی است که پدید می‎آید، پس توصیه می‏‎کنم با نزدیکانی ارتباط داشته باشید که در دیانت آن‎ها و سلامت روحی و معنوی فرزندانشان تردیدی ندارید.

  • تقویت جسم

به طور معمول، کودکانی که بدنی قوی و سالم دارند، در برابر عوامل اضطراب مقاوم‏‎ترند.

منتشر کننده: الو مامان

تاریخ انتشار: 31 اردیبهشت 1396
تعداد بازدید: 5167 بار